binc.web-log.nl

Een poging tot overbrugging...
Nog:


Zoals de meeste die hier terechtkomen wel weten, verblijf ik van januari tot begin mei in het overzeese Canada, in de omgeving van Vancouver. Deze blog is mijn manier om met jullie allemaal te delen wat er daar zoal gebeurt, hoe hard de cultuurshock aankomt, hoe jet-lag voelt, hoe ver het daar van huis is, hoe het voelt vier maanden (zo goed als) op eigen benen te staan zonder de mensen die je kent van thuis (in Leuven, dan wel in Mechelen).



Foto: Jonathan Jackson
(Klik vooral eens door naar zijn site!)
Ik hoop dat jullie bezoek aan deze pagina's Vancouver wat dichterbij zal brengen, en dat jullie in je reacties ook voor mij België wat naar Canada kunnen brengen. Daarom doop ik deze pagina's tot "Poging tot overbrugging..." in alle betekenissen die die frase ook mag hebben...

The greatest philosopher alive

25 februari 2005

...want als Alex dat zegt... Vandaag is dus (een van) de belangrijkste filoso(o)f(en) die er nog rondloopt op deze aardbol even langs geweest op onze universiteit. Om een lezinkje te houden op kosten van één of andere benefactor die het wel zag zitten om enkele liters water te kopen en wat kleingeld neer te tellen om een dikbetaalde prof uit Berkeley, California naar Vancouver te halen. Goed voor ons want John Searle krijg je niet elke dag te zien.

De lezing zelf was misschien niet van het hoogste niveau, maar dat lag misschien ook aan het feit dat er niet zo gek veel tijd was. Je moet bovendien wat gewoon worden aan 's mans manier van doen. Searle staat erom bekend "nogal zeker van zichzelf te zijn" om het met een gigantisch understatement te zeggen, en die roddel bleek nogal waar te zijn. Hij heeft niet nagelaten ook af en toe wat verdoken commentaar te geven op zijn ouder werk, maar al bij al was hij wel de man die het eens allemaal ging komen vertellen (al was er ook een bijrol weggelegd voor zijn niet-aanwezige hond).
Trouwens, de foto hierboven is weer eens van het net geplukt. Ik had mijn eigen fototoestel wel mee, maar omdat de zaal overvol zat en ik net de laatste foto van mijn rolletje moest maken, heb ik mijn paparazzineigingen maar bedwongen

This is an historical day...

Het is weer een tijdje geleden, I know, maar een presentatie en een midtermexamen morgen heeft me een tijdje van mijn blog weggehouden. Om terug in te pikken where we left off, zal ik maar eerst een historische dag behandelen.
Iets meer dan twee weken geleden werd namelijk het 2004 - 2005 NHL Hockey Season afgelast. Na meer dan 150 dagen getouwtrek tussen de eigenaars van de NHL en de spelers en bijna enkel nog tijd voor de play-offs werd er uiteindelijk besloten om er maar de brui aan te geven voor dit jaar.
Resultaat: het land in rouw. Figuurlijk alleszins: een ijshockeygek land als Canada (this is our sport titelden de commercials die smeekten om terug te beginnen hockeyen) leeft van het ene NHL seizoen in het andere blijkbaar. Voor de inwoners van Vancouver is het nog eens zo erg. Vorig jaar werden de Vancouver Canucks net geklopt in de finale van het NHL seizoen, en dit jaar zouden ze er met quasi hetzelfde team tegenaan gaan. Nu het seizoen uiteindelijk werd afgelast, is de hoop om de Stanley-cup ook eens een jaartje in Vancouver te houden aanzienlijk geslonken. Volgend seizoen zal er immers wellicht een vertimmerd team aan de slag moeten...

Ook letterlijk zou het land wel eens in rouw gedompeld kunnen geweest zijn. Hier op Main Mall hing de Canadese vlag immers halfstok op 16 februari. Ik heb even rondgekeken op de webpagina's van UBC maar niet meteen een aanwijsbare reden gevonden waarom de universiteit in de rouw zou geweest zijn, buiten dan de afgelasting van het hockeyseizoen. Het einde van de Canadese wereld...

Sun sets over Vancouver Island

15 februari 2005

Ooit al eens over een strand gelopen, met achter je een bos, voor je een ondergaande zon boven een door een eiland gebroken oceaan, met links een deel van een stad, en rechts een ander deel? Nee? I have. Aan de westkant van Stanley Park, hier in Vancouver. Mijn eigen foto's zijn niet echt aan de digitale kant, dus je zal het met deze impressie moeten doen:

(meer van dit fraais hier)

Vooraleer het zover was, werd wel eerst het plaatselijke aquarium verkend (link). Niet echt een uitgestrekte zoo of zo, maar toch eens leuk om te doen. Leuk om nog eens een zeehond, een zeeleeuw en een zeeotter van dichtbij te zien. Maya, de vrouwelijke zeeotter, zou trouwens de moeder zijn van een kleintje dat nu in de Antwerpse Zoo zit (of is dat dan in Planckendael?). Ook Spiniker, de zwart-witte dolfijn, kreeg bezoek.
De imposantste dieren daar zijn echter de beluga's. Een soort grote witte dolfijn (er is wellicht een wetenschappelijk correctere beschrijving, maar kom ) die tot zes meter groot wordt en er ongeveer zo uit ziet:

Als je ooit eens naar Vancouver komt, zeker eens langslopen.

Major events

13 februari 2005

In België, misschien in Europa tout court, nemen we acte van grote evenementen zoals de uitreiking van de Grammy's, de Daytona 500, de Superbowl godbetert. We hebben er een vaag idee van hoe groots die dingen zijn, hoe belangrijk en hoe spectaculair.
Als je in Canada zit, krijg je pas echt een beeld van de omvang en de impact van deze evenementen. Vorige week was er de Superbowl (het officieuze wereldkampioenschap voor American Football teams [de Amerikanen denken natuurlijk dat ze in hun sporten de beste ter wereld zijn en nodigen dan ook geen buitenlandse teams uit ]) tussen de New England Patriots en de Phildelphia Eagles. En dat hadden we geweten. In de week voor het evenement (de week na de halve finales) worden coaches en spelers geïnterviewd, worden er opnames geanalyseerd, wordt er gespeculeerd over game plans, en wordt luidop de vraag gesteld of de Patriots nu als de eerste dynasty van de 21e eeuw mogen worden beschouwd nu ze voor de derde keer in vier jaar de Superbowl hadden bereikt.

For those who care, de Patriots wonnen met 24 - 21, voor 145 miljoen kijkers wereldwijd, en ja, ze worden dus nu beschouwd als de eerste dynastie van de 21e eeuw.

Vandaag was er dan weer de uitreiking van de Grammy Awards. Valt daar veel over te vertellen? Niet echt, alleen de publiciteit die daarrond wordt gevoerd! Niet te geloven hoeveel mensen voor hun toestel zitten bij deze uitreiking. Om Jennifer Lopez en Marc Anthony te zien optreden (spannend!), of Lynyrd Skynyrd (zo mogelijk nog spannender), en het gros van de beeldjes te zien gaan naar jonge snaken die eigenlijk nog alles te bewijzen hebben. Maar goed dat de betreurde Ray Charles nog enkele van de beeldjes postuum wist op te eisen. Die Amerikanen toch, ze gaan het nooit leren he.
I can't wait for the oscars

Familiar faces...

6 februari 2005

De Vlaamse delegatie in Vancouver werd vandaag voor twee weken met 33 % vergroot. Vanmiddag kwam immers de vriendin van BDB aan om even van de ervaring te komen proeven. Eigenlijk is dat niet slecht, zo eens iemand van buitenaf over de vloer krijgen. Het geeft gewoon aan hoe snel we gewoon worden aan goede dingen. Alles is hier groots, nieuw, mooi, geweldig, vriendelijk voor haar. En, you know, voor ons is het dat natuurlijk ook, maar na zes weken op het Amerikaanse continent begin je te vergeten wat je ziet, en begin je voorbij te gaan aan allerlei details.
Oplossing? Genieten dus, met volle teugen. Van de zonsondergangen, van de zonsopgangen, de slapeloze nachten wegens slechte kussens en matrassen, van het vele werk
Nee, serieus, we zitten hier goed, dank je.

P.S.: Het spijt me dat ik al die trouwe bezoekers blijf teleurstellen. Ik doe mijn best...

Double overtime

28 januari 2005 en volgende

Vanavond waren we getuige van een oerdegelijk basketbalwedstrijdje. Eentje dat hier 'klassiek' genoemd wordt. In een rechtstreeks duel voor de eerste plaats in de Pacific Division moesten de plaatselijke Thunderbirds de wei in tegen de Vikes uit Victoria (hier net over het water op Vancouver Island). In wat eigenlijk een verdedigende wedstrijd had moeten worden, met twee teams die gemiddeld niet veel laten scoren, werd uit het uiteindelijk 106 - 110, na double overtime. De eerste werd afgedwongen door de bezoekers met een open dunk, terwijl er nog een tweede keer werd verlengd door een fantastische driepunter van UBC's Jordan Yu, die on the buzzer, zoals het hoort , het geluk aan zijn kant had toen zijn worp eerst de ring raakt om er dan toch nog door te vallen.
Met onze topschutter op de bank, wegens vijf fouten, was de tweede verlenging er echter te veel aan en werd er toch nog verloren.
Om het verhaal meteen af te maken: Jammer, maar niet getreurd, de dag nadien was er immers opnieuw een wedstrijd, tegen diezelfde Vikes. En die werd wel gewonnen zij het met iets minder spectaculaire cijfers: 68 - 65.
Ondertussen zijn we nog een week verder en heeft UBC het thuisvoordeel weten te veroveren in de eerste ronde van de play-offs. Met een tweede plaats in de divisie moeten we eerst nog voorbij Simon Fraser van de overkant van de stad om dan in de tweede ronde opnieuw tegen Victoria te kunnen spelen.
Spannend? Voor niet-sportfanaten natuurlijk, niet, voor de UBC-fans wel natuurlijk. Dat zie je hier ook aan de attendances die hier blijven stijgen de laatste weken. Voor de laatste thuiswedstrijd van het seizoen waren er zo'n 1500 betalende bezoekers. Da's meer dan een wedstrijd in de Belgische tweede klasse in het voetbal, denk ik. Nog een reden nodig om naar Canada te komen? Sport dus.

As promised: literary theory

25 januari 2005

Nooit gedacht dat de vragen die ik mij stelde ook nog kans hadden op een antwoord. Natuurlijk hoop je daar wel op als je een bepaalde (studie)richting inslaat dat je vroeg of laat wel op een antwoord zal stoten, maar vragen als 'wat is het om een literary scholar te zijn?', 'wat doen wij in literatuurdepartementen?', 'waarom bestaan die departementen überhaupt en krijgen die geld van de overheid?' zijn niet de meest gemakkelijke om te beantwoorden. Ik zie een aantal "positivisten" onder jullie al knikken aan jullie pc omdat dit precies de vragen zijn die jullie ook wel eens beantwoord zouden willen zien, zij het vanuit een ander perspectief. Als jullie echt een antwoord willen op deze vragen, stel ik voor dat je hier in UBC eens een cursusje komt volgen bij Dr. Alex Dick (insert crappy joke here), want die man blijft mij verbazen.

Alex himself

Niet in het minst omdat die man het de normaalste zaak van de wereld vindt om met een aantal van zijn studenten een paar uur een koffietje (of theetje ) te gaan drinken. Probeer maar eens een prof te vinden waarbij jullie dat kunnen doen. Ik heb er alvast moeite mee om een Leuvense prof te vinden die ik dat zie doen...

P.S.: Jullie hebben gemerkt dat er niet echt veel updates waren de voorbije dagen: door hopen werk is het er niet echt van gekomen om bovenop essays en presentaties nog eens tekstjes te gaan typen voor het thuisfront. Ik zal mijn best doen om de volgende dagen met mondjesmaat de gebeurtenissen van de voorbije week te laten doorsijpelen

City of lights...

21 januari 2005

Rijdend op de bus uitkijken over een volledige stad in het donker en met allerlei lichten die rondrijden, die aan en uit gaan. Je moet hier plekken hebben waar je, met een filmallusie op Michael Manns Heat, kan zeggen: 'city of lights', al slaat het daar natuurlijk niet op Vancouver (so what am I talking about anyway?). De onderstaande foto geeft wel een mooi beeld van hoe zo'n zicht er moet uitzien. Enjoy, more to come on literary theory. Check back soon

btw: vanavond zijn we downtown getrokken en in zo'n sleazy Noord-Amerikaanse cinema naar Closer gaan kijken. Wat wil ik hier mee zeggen? Niks eigenlijk, gewoon even verduidelijken waarom ik op de bus zat, waarschijnlijk.

The grey pest

20 januari 2005

They have struck again. Net wanneer je denkt er vanaf te zijn, zitten ze opnieuw in je huis. U raadt waar het over gaat? Eekhoorns dus. Eerst zat er zo'n beest bijna in mijn kamer, maar met gevaar voor eigen leven heb ik die aanval nog kunnen afweren.
Het slimme beest (in de veronderstelling dat het om dezelfde dader ging. Hoe hou je die beestjes ook uit elkaar?) had echter een open raam ontdekt bij de kamer van Craig (een roommate die in de kamer naast mij zit). Mocht het geen Canadese gewoonte zijn om, zelfs bij afwezigheid, je deur open te laten staan, was er nog geen probleem geweest wellicht. Maar aangezien Craig nu eenmaal wél de Canadese nationaliteit heeft, zag onze indringer de kans om naar beneden te rennen. Paul (een andere roommate) en ik zijn dan maar op eekhoornjacht gegaan om het beestje terug in de open lucht te krijgen. Met allerlei corneringsmanoeuvres probeerden we het te pakken te krijgen, maar ondanks dat we beneden de ramen hadden opengegooid, is het op een of andere manier terug naar boven gevlucht om uiteindelijk terug dezelfde weg naar buiten te gaan als het naar binnen gekomen was.
N.B.: die eekhoorns hier zijn dan wel van de slimste dieren die ik al gezien heb (met de inbrekerskills dat die hebben!), het zijn niet bepaald de meest propere: naast studentenkamers bestaat hun favoriete jachtterrein voornamelijk uit vuilbakken. Niet bepaald de beestjes die je in huis wil hebben rondtrippelen dus.

I'll take that back...

19 januari 2005

Ik sprak over vriendelijke mensen, right? Dat klopt ook, hoor, al heb ik hier wel een kleine anekdote die ik wil bewaren voor het nageslacht.

Ten huize van BDB heeft er zich immers op 19/01 een incident voorgedaan dat niet echt duidt op de vriendelijkheid van de mensen hier Na een (al lang aanslepende) ruzie (over vuilnis en luide muziek godbetert) moet een van B's roommates op een bepaald moment een keukenmes genomen hebben, om zijn "tegenstander" te bedreigen. Na wat kalmeren en over en weer praten, zijn er geen doden gevallen gelukkig. En misschien moet ik eraan toevoegen dat het hier niet om een Canadees ging, maar om een van onze grote Aziatische vrienden. Eigenlijk blijft de bewering van hieronder dus nog tot zeker hoogte kloppen...
Met de keukenmessen gaat alles goed trouwens, die hebben ondertussen een ander, veiliger onderkomen gekregen.

And so it rained...

18 januari 2005

En het ziet er naar uit dat het niet meteen gaat veranderen. Dit weekend is het weer omgeslagen en in zijn gewone, Canadese ritme gekomen. Regen dus, en geen kleine beetjes ook. Veertig-vijftig liter per vierkante meter per dag is hier de normaalste zaak van de wereld.
Ik weet dat het een beetje zielig is om over het weer te praten, maar dat komt eigenlijk omdat er niet veel anders te melden valt. Van het bezoek aan downtown Vancouver en het mistige zicht op de oceaan van zondag heb ik geen foto's, en veel meer dan daar wat rond gelopen heb ik daar ook niet gedaan, dus spannende verhalen heb ik ook al niet.
Of toch misschien: het valt op hoe ongelooflijk vriendelijk de mensen hier zijn: de kassiersters, de diensters, de buschauffeurs. Eerst dacht ik dat dat lag aan het fooisysteem dat ze in Noord-Amerika hanteren. Diensters verdienen dus hun brood met vriendelijk zijn. Maar kassiersters en buschauffeurs doen dat dus niet en ook die mensen zijn (in de regel) ongelooflijk vriendelijk. En die favour wordt met de glimlach gereturned (hoe zeg je dat in godsnaam in het Nederlands?).
Enfin, "Het eten is goed, de mensen zijn vriendelijk en het regent pijpenstelen. Groeten uit Canada."

Go Thunderbirds!

14 januari 2005

Universiteitssporten. U denkt meteen: IFB (InterFacultaire Beker voor de niet-Leuvenaars), kunstgras, koude, geen kat langs de lijn, slechte arbitrage. Universiteitsbasketbal. U denkt: alsof dat beter is. U bent duidelijk nog niet in Vancouver geweest.

Hier hebben de plaatselijke universiteitsteams (de UBC Thunderbirds) hun eigen gymnasium: het War Memorial Gymnasium. Om maar te zwijgen van het voetbalstadium dat hier op de campus prijkt. Hier hebben ze cheerleaders, half-time shows, een omroeper, drie referees, een mascotte, een shotclock, een scorebord. Hier wordt het nationale volkslied gezongen voor de wedstrijd. Hier worden de spelers onder applaus voorgesteld. Hier komt er een paar honderd man naar hun matchen kijken en is er sfeer tot en met. Noord-Amerikaans en over the top? Zeker en vast, maar een belevenis nonetheless.

Gone shopping...

12 januari 2005

Wij, Belgen, zijn verwend. Schrijf het maar op: verwend. Aan alle Vlaams Blok'ers (of Belang'ers): reis maar eerst eens naar het buitenland (ver naar het buitenland bij voorkeur), ga daar maar eens een paar maanden wonen. Voel hoe goed het daar wel niet is, maar ga dan maar eens naar de winkel, naar de supermarkt.
Wij, Belgen, zijn rotverwend. Wij gaan naar de Carrefour of whatever en nemen wat we willen, in de hoeveelheid dat we willen. Hier trek je naar de dichtstbijzijnde Safeway, loop je eerst een uur te zoeken naar allerlei dingen die je normaliter toch in een supermarkt zou moeten vinden, en loop je uiteindelijk buiten met vooral liters drank.
Geen bier, geen wijn, maar fruitsap en melk en dat soort dingen. Aangezien de wet op drankgebruik hier nogal wordt gecontroleerd ("Two pieces of idea, please." als je een pub binnenstapt. Met de glimlach weliswaar, maar streng hoe dan ook) kan je hier in supermarkten immers geen alcoholische dranken kopen, maar wel gigantische flessen (bidons eerder) fruitsap. Flessen van 1,89 liter in mijn geval, waarvan je er dan eentje koopt en eentje gratis krijgt . Alles is hier trouwens ietwat uit proportie: naast de flessen, vallen vooral de blikjes hier op: die zijn hier ofwel groter (355 ml) ofwel kleiner (177 ml).
Wat ze hier ook niet hebben: chocolade. Ik bedoel maar: als er nu twee dingen zijn die je als Belg in een supermarkt verwacht dan zal het wel bier en chocolade zijn, and lots of it.
Hypochonders zullen hier anders wel hun hartje kunnen ophalen, want wat de supermarkten hier missen aan bier en chocolade, maken ze ruimschoots goed met het aanbod aan medicijnen en zalfjes. Weliswaar niet echt mijn gedroomd substituut voor de ontbrekende Belgische producten, maar kom.

(P.S.: Ter afsluiting nog even een politiek statement: aan alle VB'ers van hier boven: u bent hier niet langer welkom)

Workload

10 januari

Een nieuwe maandag, een nieuw vak en stilaan is onze bibliotheek compleet, stilaan hebben we de UBC Bookstore leeg gekocht en kunnen we ons ook daadwerkelijk aan het lezen zetten. Bibliotheek is trouwens nog niet zo'n overdreven woord. Ondanks dat we een vak hebben waar we maar één boek voor nodig hebben, kunnen we hier toch al op een veertiental boeken kijken. En dan missen we er nog een viertal.
Als je denkt: "Ja maar, dat zal wel niet allemaal gelezen moeten worden zeker?" dan denk je correct. Het deel dat wegvalt, is echter maar aan de magere kant en is van de onderstaande stapel maar enkele honderden pagina's. Je was jaloers toen we naar hier vertrokken? Je wil zelf naar hier komen? Denk er dan maar nog eens goed over na en hou onderstaande foto maar goed in gedachten.

N.B.: Eigenlijk ziet het er erger uit dan het is. We hebben het immers een beetje onszelf aangedaan door twee graduate courses te gaan volgen die hier nogal wat lectuur in houden. Hoe dan ook, ik denk dat DHL aan ons gaat verdienen. Ik zie immers niet echt een andere manier om deze ton boeken thuis te krijgen...

Pacific Spirit Regional Park

9 januari 2005

Vandaag zijn we nog eens buiten ons campus geraakt. Even van tussen de boeken en richting natuur. Ver moeten we niet lopen om die te zoeken. De UBC campus ligt immers min of meer tegen of zelfs in een Regional Park (Pacific Spirit Regional Park, maar ook dat hadden de briljante geesten onder jullie al door wellicht).

En het mag gezegd, zo'n wandeling tussen besneeuwde takken, omringd met wit en groen, is wel een redelijke belevenis. Hoewel we het niet zó lang getrokken hebben, kregen we wel vrij snel een idee van hoe groot het park hier is. En tussen de laaghangende takken en het vrij dichte bos kregen we vrij snel een gevoel van verdwalen (al blijf je natuurlijk altijd braaf op een pad ). De foto's geven iet of wat een idee van hoe het park eruit ziet en hoe klein je bent als je er rondloopt, al zijn natuurlijk wel genomen op meer open plekken...

(Kleine B. tussen grote bomen)

Please do not pick up by fold...

8 januari 2005

Als zelfs de Canadezen het hier al zeggen...

Het blijft hier maar sneeuwen, en ondanks het feit dat het hier af en toe wel sneeuwt en de stad blijkbaar ook een budget heeft om sneeuw te ruimen (zie deze pagina), toch is de huidige situatie echt wel uitzonderlijk aan het worden. Ondertussen moet er al een dikke halve meter sneeuw gevallen zijn hier op de campus en het ziet er niet naar uit dat het snel zal gaan dooien (check die weer pagina van enkele dagen geleden nog maar eens...). Maar ach, het geeft ons de volgende dagen de kans om het Regional Parc van wat verderop te gaan verkennen in de sneeuw, en om downtown Vancouver ook eens in het wit te zien. Voorlopig moeten jullie het echter nog doen met nog een snapshot van onze onmiddellijke omgeving.

Om af te sluiten voor vandaag al een eerste deel in de reeks 'Domme opschriften op verpakkingen'. Laatst kocht ik hier een kilogram suiker met daarop het opschrift "Please do not pick up by fold". Dan vraag ik mij af: zou er nu echt een of andere Canadees het bedrijf Rogers hebben aangeklaagd en schadevergoeding hebben geëist omdat zijn zak suiker was afgescheurd nadat hij het aan de bovenkant had vastgenomen?

Winterwonderland

6 januari 2005

Na vijf dagen stralend weer in Vancouver (iets wat redelijk uitzonderlijk is in de winter hier naar verluidt) heeft nu ineens Koning Winter toegeslagen (en ook dat is redelijk uitzonderlijk in de winter hier naar verluidt). Vanmorgen werden we wakker onder een laagje sneeuw en eigenlijk heeft het voor de rest van de dag gesneeuwd.

Gevolgen: problemen met de bussen (je zou die hier nu eens een bocht moeten zien nemen), gevaarlijke situaties op de weg (zeker als er dan nog eens zotten moedwillig door bochten beginnen slippen) en voetpaden (je kan beter per schaats naar de les gaan dan te voet dezer dagen), en natuurlijk de meer fijne dingen zoals sneeuwbalgevechten en sneeuwmannen. Sla je er de statistieken op na is dit voor Vancouver echt wel een vrij uitzonderlijke situatie. De rest van het land heeft wel meer last van kou en sneeuw, maar Vancouver blijft meestal gespaard van de ellende. Dus eigenlijk zijn we al bij al in een atypisch weer terechtgekomen vanaf de eerste dag dat we hier aangekomen zijn.

Wat die voedseldiefstal betreft, we zijn er redelijk zeker van dat het een eekhoorn was. BDB heeft waarschijnlijk ondertussen ook al bezoek gehad (een appel die niet bepaald op een menselijke manier was aangevreten) en echt schuw zijn die beestjes hier niet op campus. Je kan er rustig voorbij wandelen op een halve meter afstand zonder dat ze ook maar een krimp geven. Ramin (een roommate van BDB) vertelde ons daarenboven nog dat hij een meisje kende waarbij er zo'n beestje wellicht eens heeft overnacht, zonder dat zij het wist. So, yeah, the squirrel probably did do it.

First day of class...

4 januari 2004

Eerste dag van het nieuwe semester vandaag en dat is er wel aan te zien. Parkeerterreinen die voordien volledig leeg stonden zowel overdag als 's avonds en 's nachts staan nu eivol. Straten en lanen waar voordien niemand een ziel kon zien, lopen nu overvol met Canadese en buitenlandse studenten. Lokalen waar we voordien nog nooit van gehoord hadden, blijken opeens de lokalen waar onze lessen doorgaan.
Les één van Romantics was alleszins al een veelbelovend begin. Die cursus is zowat een verderzetting en uitwerking (vooral dat laatste) van ons vak bij De Geest en Pieters in het eerste semester in Leuven. En dat is dan alleen nog maar de eerste zes weken. De weken nadien gaan we die theoretische achtergrond nog toepassen op Engelse Romantische poëzie. Voor sommigen praat ik misschien een beetje Chinees nu, maar laat ik het maar samenvatten door te zeggen dat de onderwijscomponent hier wel dik in orde gaat zijn. Weerszijde van de medaille: tegen volgende week dinsdag kan ik al een presentatie voorbereiden van tien minuten. Ze winden er hier echt geen doekjes om, that's for sure.
Met International Student Orientation daar nog eens bovenop was het een vrij drukke dag vandaag. Heel wat informatie om op een nogal korte tijd proberen verwerken is niet gemakkelijk, maar het meeste van die informatie staat mooi opgetekend in de verschillende survival gidsen van UBC, dus al bij al zou het opsnorren van die info ook wel weer redelijk vlot moeten gaan.
En om nog even in te gaan op het onderwerp der onderwerpen: het is hier goed weer. De zon schijnt hier eigenlijk al sinds we hier aangekomen zijn, en de temperatuur schommelt rond het vriespunt, wat eigenlijk (volgens deze pagina althans) zelfs een tikje te koud is voor Vancouver.

Detective B.

2 januari 2005

Voor mensen die er aan denken om ooit naar UBC te komen één raad. Laat nooit je ramen openstaan gedurende de dag. Blijkbaar kunnen de eekhoorns hier (waar er hier nogal wat van rondhuppelen) op één of andere manier op je kamer komen dan. Als je dan net inkopen gedaan hebt, en nog geen spullen hebt weggestoken, halen ze gewoon de pakken koekjes open met hun tanden of nagels en pikken ze een aantal koekjes. Immers, toen ik enkele dagen geleden terug op mijn kamer kwam terwijl mijn ramen een hele dag een tikkeltje hadden opgestaan om te verluchten, mocht ik vaststellen dat een ongeopende pak koekjes opeens geopend op de grond lag te blinken.
Vreemde details van deze crime scene: geen kruimels op de vloer, een volledig koekje op mijn vensterbank, en last but not least, het feit dat mijn sleutel blijkbaar past op het slot van Pauls kamer die vlak over die van mij ligt. Nu ziet Paul er niet bepaald een persoon in nood uit (met twee computers, een dvd-speler, een videorecorder, een grote televisie en een x-box zal je niet bepaald tot de noodlijdenden van de maatschappij gerekend worden), maar hoe dan ook vind ik het allemaal nogal verdacht vinden.
Clues are much appreciated.

Dazed and amazed...

1 tot 3 januari 2005

Aangekomen op de campus van UBC (University of British Columbia, maar dat hadden jullie ongetwijfeld al lang in de gaten) bleek deze totaal verlaten. Gelukkig was, zelfs op Nieuwjaarsdag, de incheckbalie van onze residentie open en konden we meteen intrekken in onze kamers. De "dazed and amazed" van in de titel van deze log gaat echter niet echt over de kamers. Die vallen qua grootte eigenlijk nogal tegen. Als ik hier alles bij elkaar al tien vierkante meter heb, zal het al veel zijn denk ik.
Maar het is dus eigenlijk ondanks dat ik hier nogal ongelovig rondloop. Alles lijkt hier uitgestrekter, groter, grootser ook dan in België. De campus is vrij uitgebreid en vrij groot. De stad, die enkele kilometers verderop ligt, is ook niet bepaald van de kleinste (met meer dan een half miljoen inwoners kan je niet meer spreken van een provinciestadje; de stad heeft zelfs meer dan twee miljoen inwoners in zijn agglomeratie), maar wat vooral opvalt, is de structuur van de omgeving hier. En dan spreek ik niet alleen of in het bijzonder over het dambordsysteem waarin de steden hier getekend zijn, maar eerder over de bijzondere omgeving hier. Op enkele tientallen kilometers in vogelvlucht heb je hier het volledige spectrum aan uitzichten en landschappen. Ten eerste heb je het feit dat Vancouver aan het water (de Stille Oceaan) ligt en dat er dus jachthavens, havens, stranden en dergelijke zijn. Daartegenover heb je dan het grootstedelijke van downtown Vancouver, met de grote buildings die voor het overgrote deel blijkbaar appartementsgebouwen zijn blijkbaar, met het drukke verkeer, de drukke winkelstraten. Dan heb je ook nog de parken hier die ook niet van de kleinste zijn (sla er maar eens een kaart van Vancouver op na en zoek naar Stanley Park.

Als laatste heb je nog de tegenpool van de stranden: de bergen. Ondanks dat we hier dus vlak aan de Stille Oceaan liggen, zijn we hier ook omringd met bergketens. Op drie januari hebben we er zo eentje bezocht omdat de campus toch nog gesloten was om een of andere verplichte feestdag. Grouse Mountain (waar de foto hieronder getrokken is) bleek dan meteen een nogal uitgestrekt skigebied te zijn met een 20-tal pistes waar nogal wat volk op afkomt blijkbaar.
Ondertussen zijn we al enkele dagen van de jetlag af. Door me wat bezig te houden met mijn laptop heb ik geprobeerd mij de eerste dagen zo lang mogelijk wakker te houden zodat ik snel weer een degelijk dag-nachtritme zou hebben. Uiteindelijk heeft het dus maar een dag of twee geduurd om gewoon te worden aan die negen uur tijdsverschil, dus al bij al viel dat nog wel mee.